Rita in de kijker

Hoe lang heb je in onze Ziekenhuisschool gewerkt?

Ik ben afgestudeerd in juni 1983 en heb dan van september tot nieuwjaar op vrijwillige basis Frans gegeven in The Salt Grammar School in Baildon (West Yorkshire - England). In januari 1984 is mijn zoektocht in het onderwijs gestart. Ik werkte op tal van scholen, zowel voor het Gentse Stadsonderwijs als voor het Gemeenschapsonderwijs. Ik kwam zelden in 'open' uren terecht, maar bleef kiezen voor mijn passie. In 2000 ben ik benoemd. Ik was ondertussen in de toenmalige UZ-School beland; ik startte er namelijk in september 1997; 28 jaar geleden dus.

Wat zijn je meest pakkende momenten die je hier hebt beleefd?

Met kinderen en jongeren werken die in een ziekenhuis of revalidatiecentrum verblijven is heel speciaal. Het is een uitdagende job, maar als leerkracht kan je veel betekenen en je krijgt ontzettend veel terug van zowel je leerlingen als van de ouders. Wanneer je een leerling in je klas krijgt die je al kent van voor de opname of die familie is, groeit die band nog sneller. Je kijkt er onbewust anders naar en het is emotioneel dan ook zwaarder omdat afstand nemen niet zo vanzelfsprekend is. De band met de leerlingen is vaak heel intens tijdens zo een periode en heel veel leerlingen blijven in mijn geheugen, maar vooral in mijn hart. Er zijn dan ook tal van leerlingen waar ik regelmatig aan terugdenk. Helaas heb ik van een aantal leerlingen ook definitief afscheid moeten nemen. Voor hen is dat het ergst. Zij moeten het leven loslaten, vaak na er lang voor gevochten te hebben, op veel te jonge leeftijd; ze kregen niet wat ze verdienen. Zoiets meemaken, doet altijd immens pijn! Gelukkig hebben we een warm team en vinden de leerkrachten op dergelijke moeilijke momenten steun bij elkaar. Het is onze taak zorgend om te gaan met wie achterblijft.

Mooie momenten, pakkende gebeurtenissen, ik had er zoveel: een leerling het ziekenhuis wandelend zien verlaten, terwijl de voorspelling 'eeuwig rolstoel afhankelijk' was, erin slagen om een leerling een nieuw pad te wijzen na een lange opname, gewoon een 'aha-moment' bij een leerling kan pakkend en zo deugddoend zijn, maar ook het verlies of vertrek van een toffe collega laat sporen na, het schouderklopje van een arts of therapeut waarmee je samenwerkt en overlegt, ...

Wat is het meest memorabele moment van je loopbaan?

De gesprekken met ouders, de samenwerking en de diepgaande, soms harde discussies met collega's en directie.

Wat ga je doen na de herfstvakantie?

Mijn agenda staat voorlopig ongeveer vol tot eind februari... Niets dan leuke dingen, een reisje naar Rome met mijn oudste zoon, een weekendje Rijsel met mijn zus, in januari een unieke reis naar Antarctica met mijn man en in februari de familieski. Ik heb me voorgenomen fotoboeken te maken, kasten op orde te zetten, ...

Wat ik zeker ga doen, is de collega's, de leerlingen, het lesgeven missen én er vaak aan denken. De routine en structuur die mijn leven de afgelopen jaren beheersten zal plaats maken voor nieuwe gewoontes. Daar valt nog wel wat aan te organiseren! 

Wat staat er nog bovenaan je bucketlist?

Ik hoop gewoon nog lang zo gezond mogelijk te blijven zodat ik samen met mijn echtgenoot Dany verder kan zorgen voor onze onderneming Swing, voor onze kinderen Thomas, Arno en Benjamin en hun partner en voor ons pasgeboren kleindochtertje Skye. Ik ga proberen wat tijd voor mezelf te nemen om aan die gezondheid te werken door te wandelen, te zwemmen,... Ik wil zeker mijn leesachterstand inhalen, af en toe een mooie reis maken, mijn sociale contacten onderhouden, mij inzetten voor goede doelen,...

Krijgen we nog één weetje over jou om af te sluiten?

Ik ben een open boek, heb geen geheimen. Misschien iets wat jullie niet weten over mijn loopbaan is dat ik het genoegen had om voor Guy Verhofstadt te werken. In de jaren '80 was het namelijk moeilijk om werk te vinden in het onderwijs. Ik wou echter absoluut geen andere job en nam elke opdracht aan om toch maar geen enkele kans te verliezen om de job van mijn dromen waar te maken. Ik mocht, op de momenten wanneer ik geen interim opdracht had in het onderwijs, op het kabinet van Guy in Brussel werken. Hij was toen voor het eerst minister. Ik heb altijd naar hem opgekeken als mens, als politicus, als staatsman. Zijn gedrevenheid en doorzetting waren steevast een voorbeeld voor mij. Ik ben dus ontzettend dankbaar dat hij me die kans bood terwijl hij begreep dat ik steeds voor het onderwijs zou kiezen en geen langdurige tewerkstelling bij hem beoogde.

Dankjewel Rita, voor je jarenlange inzet in onze school! Geniet van je welverdiend pensioen.